Duygularımızın baskınındayız şimdi.
     Hasretle kucakladık birbirimizi. Sıcaklığın sonsuz şiirim, gürül gürül bir pınar.
     “Zaman donsun!” diyorum yeniden.
     Tamamlıyorsun:
     “Bu ışıklar hiç sönmesin!”
     Sönmesini isteyen kim, her tanem? Sönmesini isteyen kim?..
     “Dur bakayım…” diyorsun. “O kağıttaki resimleri hatırlıyorum ben!”
     Yeniden şiirimin yazıldığı o kağıda bakıyoruz.
     “Onu bana gönderen sensin!”
     “Ama yazan sen!”
     “Kader, bozulmaz ki…”
     Dışarıda akşamın rengi, perdeyi aralıyoruz. Üst üste kondurulmuş evlerin pencerelerine vuran; ışık ışık yaşanan hayatlar… Şehrin zayıf, cılız, kör lambaları… Bütün lambaları kuşatan haleler. Tepede dolunay. Bizim dolunayımız. Demek ki o da, ikimizi unutmamış. Bizim bayramımızda görünmek istemiş. Gülücükler gönderiyor bize, umarsız, çıkarsız…

        Şehit öğretmenlerimiz için

        Yağmur, bütün gece yağdı.
        Akşam alacasıyla birlikte çisem çisem başladı, gecenin ortasında şimşeklerin ve gök gürültülerinin arasında bütün haşmetiyle çıkıp geldi.
        Ne yağmur, ne yağmur?
        Sanki pencerelerdeki camlar, hayatlarının en büyük işkencesi altında takırdıyorlardı. Yağmur, çocuğunun sırtını ovuştura ovuştura yıkayan işini bilir ana gibiydi. Hiçbir takırtıya, sızlanmaya aldırmadı, bildiğini yaptı.
        Yağmur hızını artırdıkça, ninnilerini de yükseltti.
        Keyfince yağdı.
        Evimizde, sokağın bitişiğindeki meydanı gören penceredeydik ikimizde. Dışarıda sıralanmış gökkuşaklarının altında, çisem çisem yağmura yakalanmış Şiir’i gördük. “Şiir”imizi, kızımızı gördük. Şiir, kendi dünyasında uçuyor; besbelli, bayram ediyordu. Arada ellerini açıyor, avuçlarında biriktirdiği damla sularını; eline yüzüne, gözüne saçına sürüyordu.
        Beklemedin, pencereyi açıp seslendin:
        - “Şiir, çabuk içeri gel!” diye çıkıştın.
        Şiir omuzlarını çekti. Böyle yapmakla içeri gelmeyeceğini anlatmak istiyordu.
        Üstelik sana fakat belki de ikimize birden kafa tutan Şiir’le başa çıkabilecek miydik?

      Hayli zaman olmuştu köyümden ayrılalı. Senelerdir ne anamı, ne bacımı görmüştüm. Babamın sağlığında bir okuma sevdasına düştüm. Babam severdi okuyanı. Okumamı, büyük adam olmamı isterdi. "Büyük adam olmak..." derdim, gerisini getiremezdim. Ne demektir büyük adam olmak? Ne o günlerde, ne de şimdi hâlâ bu soruya bir cevap bulamadım.
      Senelerim bir bir eridiler, yok oldular. Büyük adam olmak, bir iş başına geçmek, "karakullukçuluk"tan kurtulmak düşüncesi ezdi beni, bitirdi. Oysa köyüm ne kadar güzeldi? Küçücük bir dünyam, özüyle, yaşantılarıyla ve hasretleriyle benim olan bir dünyam vardı. Etrafı çepeçevre saran dağların arkasında ne vardı, bilemezdim. Dünya, o dağların gökle birleşir gibi olduğu yerde biter sanırdım. Açlık, susuzluk, sefalet, grev, lokavt, gece hayatı şu veya bu gibi kavramlara yer yoktu sözlüğümde. Söyleseler, anlamazdım.
      Hoş, zaten benim köyümün derdi de değildi bunlar. Veli'nin kahvesinde radyo bile yoktu. Eski bir gramofon vardı. Radyonun, televizyonun, sinemanın adını kitaplardan öğrenmiştim. Saf, temiz bir gönül adamıydım. İlkokula gidinceye kadar, kahveci Veli'nin oğlu Yunus ile kırlarda davar otlatırdık. Yunus, davara çıkmadığı zamanlar, kendi dünyama yeten, saf hayâllere dalardım. Yunus'un bir kardeşi vardı, yüzü çil çildi. Ona, "Çilli Kız" derdim. Delikanlı olduğumu, onunla da evlendiğimi düşünürdüm.  Kendi başıma bir evim, davarım olurdu. Veli dayının kahvesine gidip, yaşıtlarımla yârenlik eder, gramofonu dinlerdim. Bir gün Çilli Kız, bir gün bacım azık getirirdi. Yer içer, kırlarda çocukluğun en tatlı oyunlarına dalar giderdik. Akşamlar olur, sabahlar olur aynı hayatı yaşamaktan sıkılmazdım.
      Sonra koptum o köyden... Uzak, daha önceden adını bilmediğim bir şehre geldim. Kunduralarım boyasız, elbiselerim ütüsüzdü. Saçlarım, "keçi kırkımı" tıraşlıydı. Şehirlinin bir acayip bakması, küçük yüreğime işlerdi. Ders aralarında arkadaşlarım, "konser, saz, caz" derlerdi. Anlayamazdım.
      Günler geçti, "Çilli Kız"ı unuttum. Yunus'un adını anmaz oldum. Duygularıma, düşüncelerime bir şeyler oldu. Bara, saza, caza gittim. Yeni yeni sevdalara düştüm. Bir gün Hale'ye, bir gün Jale'ye kavalyelik yaptım. İçkiye alıştım bu ara. Bir yüksek okula başladım. Değişen hiçbir şey olmadı ama ben, ben değiştim. Sözde "karakullukçuluk"tan kurtulacak, büyük adam olacaktım. Ne gezer? "Vatan-millet-Sakarya" diyerek, sayısız "boykot"larla bol bol kaytarıcılık edebiyatı yaptık.